Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

ТЫҢҒА САПАР

Поэма

Қазақстанда тың игерудің

жиырма жылдығына

Білемін, жүгім ауыр бүгін менің,

Уақыт, енді өзіңсің - жүгінгенім,

Көңлімде кеше ғана секілді еді

Желбіреп жалаң көйлек жүгіргенім.

Дала да сәби еді кеше ғана-ақ,

Үстінен тоқтамайтын күн сырғанап,

Ол дағы ауыр тартып есейіпті

Төсіне қала орнатып неше қабат.

Қала не, — мақтанбаса биігімен,

Самсатпай заводтарды үйірімен.

Олар да тік көтеріп тұр аман-сау

Соншама алыптарды иығымен.

Уақыт, мен солайша жүгінді арттым,

Сол жүкпен жыр жолында зырыл қақтым,

Салмағы бәрінен де асып түсті

Екі жыл егіз туған миллиардтың.

Миллиард әкетеді ойды алысқа,

Жүйрік боп шыдасаң да қай жарысқа,

Нар болып, жарасаң да қай сапарға,

Әлеумет, мына жолдың орны басқа. 

Жүрек те бұрынғыдай емес батыл,

«Әлі де қабырғаңмен кеңес, батыр»,

Күңкілдеп қояды өстіп ішкі сарай,—

Алдында қайрат сынар белес жатыр.

Тәуекел, тарс буынып тарттым тағы,

Ақынның оң сапарда жоқ бұлтаңы,

Мандайын күнге беріп тұр әнекей

Өлеңнің өзім мінген ақ тұлпары.

Жосылып туған жердің жолын кулап,

Жинайын қанжығама шумақ-шумақ,

Лақтырған қашағанға бұғалықтай

Шыңылдап шиыршық атып түссін зулап.

Ысқыртам асау жырды, алдыма сап,

Жөңкіліп жөнелгендей қалың жасақ,

Мөңіреген адырнаның ауызынан

Ауаға ұшып жатсын алтын масақ.

Ғажайып зымыраудың қысымынан

Үстегі болат сауыт ысып жылдам,

Қақырап ол да жолда түсіп-қалса,

Іштегі өрт тысқа шықса тылсым буған.

Сонда мен ракетадай отқа айналып,

Үн-түнсіз қап-қараңғы көкті жарып,

Ғарышқа балқып жүзіп бара жатсам

Алтын тау миллиардты бетіме алып.

Миллиард— көк пен жерді жалғастырған,

Секілді алып биік алмас қырман,

Баурында сол қырманның бауырым кез боп.

Сан ұлттың сабаздарын жолдас қылған.

Қарсы алса, «Қайран ақын, жеттің бе деп,

Сен неге бізбен болмай, кеттің бөлек? —

Ол сөзге аз қысылып, қызарандап,

Десем мен: «Жетуге де екпін керек!»

Қарасам үсті-басым ызғыған шаң,

«Күткелі сізді қашан, сізді қашан!..»

Деген мәз қалың дауыс арасында

Болды ғой бір азырақ мызғып алсам.

Бірінші бөлім