Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

БАТЫР БАҚЫТЫ

Сан батырлар cap садағын мөңіреткен,

Азаттықты талмай іздеп жер-көктен,

Күнге қақтап күнде найза саптаған,

Тұлпарларын ақ сабын ғып терлеткен.

Бәрі де оның өз орнында керемет,

Аңыз етіп айтады әлі ел елеп,

Бірақ солардың сирек даңқын жинауға

Бұл далаға жаңа батыр керек ед.

Дәл осы бір зәру тұста тарыққан,

Рұқсат алып тағдыр менен тарихтан

Аманкелді сабаз шықты жарқ етіп,

Батырларды кеп туғызған халықтан.

Ол жаралды ыза менен намыстан,

Қатты езгіден ел иығын жанышқан,

Ең ақырғы күшін жинап халықтың

Қанды айқасқа белін буған арыстан.

Бар азамат, жинап жең мен жағаны,

Ат жалына жаңа қонған баланы —

Арттан ертіп, аттан салып, ұрандап

Төбесіне тік көтерді даланы.

Қара дауыл, ала боран, отты сел,

Көк жаңбырдай қаптай жауған оқ нөсер,

Ортасында найзағайдай жарқылдап

Айқыш-ұйқыш ашты майдан есіл ер.

Жау сұрапыл, от бүріккен зеңбірек,

Не бір сабаз жерді құшты ер жүрек,

Сұрапылдан басы айналды даланың,

Түтін сасып тұрып алды төңірек.

Қуат кеміп, талықсыған шақта бұл,

Келіп жетті бостандықшыл Октябрь,

Келіп жетті кемеңгер дос - Ленин,

Деген шақта «болысар күш жоқ па бір?!»

Ескі дүние қабырғасын қаусатып,

Келді бір күш тұрған кезде әл сарқып.

Сол жеңімпаз әскеріне Лениннің

Қосты көкең сарбаздарын самсатып.

Бұдан артық ер бақыты болар ма,

Содан қайтып тартты батыл ел алға,

Сан ғасырлар сағындырған бостандық

Тосты бетін сахараға, самалға.

Дәл кезінде көтерілген ер халық,

Ауылына Октябрьді келді алып,

Қырағы көз шалып қалып қиырдан

Көрді Ленин, тұрды көсем толғанып.

Ол естіді Аманкелді есімін,

Тербеп тұрып революция бесігін.

Телеграмма берген көсем Торғайға

Тамаша ғой тарихтағы осы күн! —

Кеттік алға Ленин сүйеп қолтықтан,

Есте мәңгі атқан жайнап сол бір таң!

Сол тандағы Аманкелді бақыты –

Біздің бақыт дейтініміз сондықтан!