Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

АЛАҢНАН СӨЙЛЕП ТҰРМЫН МЕН

Астанам туға бөленген,

Аспаным шұғыла жамылған,

Алаңға беттеп келем мен

Октябрь күнін сағынған.

Ең ұлы мейрам жердегі,

Мерекелердің басы сен,

Маржаны жырдың мендегі,

Ал, кәне, судай тасы, сен.

Ал, кәне, таудай шық биік

Абыройым, даңқым — Октябрь,

Республика тік тұрып

Қарсы алған сені шақта бір!

Қуаныш, мерей, молшылық

Ардақты ән мен айтқан серт,

Алаңға бүгін тұр шығып,

Алқызыл тулар тартқан шеп.

Күмбір де күмбір үн мынау

Салтанат, жеңіс даусындай,

Қанатын қағып мың жалау

Ағады алға таусылмай.

Ол жалау — елдің жүрегі

Дүрсілдеп соққан мәңгілік,

Ол жалау — елдің тілегі

Ағысы тұрған жаңғырып.

Жақсы күн, саған көп сәлем,

Бақыттың ашқан қақпасын,

Қадірлі мейрам жоқ сенен

Сыпырған қырсық ноқтасын.

Елу бес жылдай елім өш

Жеңіліс қаупін білмеген,

Октябрь аты бөлінбес

Еркіндік атты күнменен.

Еркіндік емей немене,

Еркелеп доспен, құрбыммен,

Құттықтау жолдап ел-елге

Алаңнан сөйлеп тұрмын мен.

Мұншалық биік мәртебе,

Аузыма асыл сөз берген,

Шыққаным шырқап зор төбе,

Тағдырым әсем көз керген.

Қалайша саған, Октябрь,

Алғысымды айтпай қалам мен.

Өзіңмен жүрер сапта бір,

Өзіңнен туған балаң — мен.

Төгіл де шырқал, ән-өлең,

Төбеде жайлап күн тұрсын,

Қосылып Ленин данамен

Парадтың көркі құлпырсын!

Жайна да жаса, болашақ,

Бақытқа шомып жер қалсын!

Қаз-қатар қырға қала сап,

Егіндер басы ырғалсын!

Миллиардтардың отаны —

Бүгінгі Қазақстаным.

Өсірді-ау иық, жотаны

Биікке самғап ұшқаның!

Даусым да бүгін ап-айқын

Жүрегім дабыл ұрғанда,

«Ақыным бар», — деп атайтын

Республикам тұрғанда.

Қадірлі достар, бауырлар,

Қадірлі қала, ауылдар,

Қадірлі тулар, жалаулар,

Қадірлі туыс, қауымдар!

Құтты да болсын мереке,

Мереке сөзін айтам мен,

Жасайды бірге береке

Сүйікті біздің Отанмен!