Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

АҚЫН СОЛДАТТАР

Арғы араб, фарсы мен Рим, грек,

Шыңғыс, Батый, Темірден берегірек

Наполеон жүргізген соғыстардан

Көздің жасын тауысқан жер еңіреп.

Бірақ соның бәрінен асқан айқас

Біткеніне отыз жыл, ақ самай шаш

Ортамызда ағалар отыр бүгін

Көз көргенін жеткізіп ауыз айтпас.

Тек орденге сірескен омыраулар,

Секілді бір ыс басқан қоңыраулар,

Күмбірлейді, үздіксіз күмбірлейді

Дегендей боп «ерліктің жолын аңғар!»

Қаншалықты болғанын бұл сұрапыл

Айта алмайсын қиял мен жұмсап ақыл,

Еш тарихтан таппайсың еш соғысты

Мылтық ұстап аттанған мұншама ақын!

«Бүкіл елдің бұлбұлы қатынасқан

Өрт болды деп жазып ед қайсы дастан?»

Жоқ, жазбаған, жас ұрпақ, содан-ақ біл.

Ғажап майдан жоқтығын бұдан асқан.

Отыр әне, көзі мен қолы жоқтар,

Қабырғасыз қайсарлар, қос балдақтар,

Алпыс асқан, алпысқа аяқ басқан

Сондағы жас, бүгінгі қарт солдаттар.

Иә, бұл жеңіс қымбаттың қымбатындай

Өлең ғана мәңгілік жырлайтындай,

Жер бетінің алтынын жинасаң да

Жалғыз әрпін жазуға тұрмайтындай.

Бір сұрақ бар, жас ұрпақ, ойлап бақшы!

Кәзір бізде жыл жақсы, күндер жақсы,

Ақын елдің ерлігін шықты жазып,

Ақындардың ерлігін кім жазбақшы!

О, бауырлар, солдаттар, ардагерлер!

Аман-есен апаттан қалған ерлер.

Жаралы құстар, бұлбұлдар, жақсы

ақындар,

Шанды жолдар, қанды окоп, қайқаң белдер.

Біз сендерді көтеріп қолға бүгін,

Ордендердің жаңғыртып қоңырау үнін,

Төбемізге шырқатып лақтырамыз,

Көтергендер соғыстың тонна жүгін.

Қуаныштың тауларын қозға бүгін,

Жеңіп алған бақытың, өз дәуірің.

Отыз рет «жеңіс» деп, айқай салып

Отыз рет қолыңды соз, бауырым