Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

ҚАЗАҚТЫҢ МAЛ-ДӘРІГЕРЛІК ИНСТИТУТЫ

Сенде менің сан құрдасым оқыған,

Талай інім, қарындасым оқыған —

Сенің қазір жалыныңды көремін

Бүкіл қазақ ауылдастың отынан.

Жаңа маман жан-жағыма қарасам,

Бәрі туыс, жаңа тұрмыс, жаңа сән.

Ауыл менен азаматтықты қосуға

Сенің еткен еңбегің бар орасан!

Сенің төрт жыл қысың менен жазың бар,

Құлағында жаңғырыққан сазың бар,

Жүрегінде «ұстаз» деген сөзің бар,

Кеудесінде «зоовет» деген жазу бар.

Сенің орның, сенің бейнең тым ыстық,

Жатыр сенде ажырамас туыстық,

Жатыр сенде ескірмейтін бір дәстүр —

Ол кісілік, ол адамдық, дұрыстық.

Қадір білу, сыйластық, пен жомарттық,

Жақсы көру, жан аяспау, қол артып —

Қасиет те қалмас еді біздерде

Алсаң оны оп-оңай-ақ жоғалтып.

Сол дәстүрді созады деп сенем мен,

Сол баяғы аброймен, беделмен,

Азаматтардың бүтін тұрған жері — деп

Саған келсем, зор сезіммен келем мен.

Сәтті күні әрбір апта, әр айдың

Көшесімен жүре қалсам Абайдың

Қақпасына осынау бір сары үйдің

Жақсы үмітпен жалтақ-жалтақ қараймын.