Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

ӘЛКЕЙ МAPҒҰЛAН

...Даланы шарлаған, тау барған,

Қырлардың қыртысын аударған.

Қираған құмыраға жұққан шаңдардан

Өлген қалалар сырын аңғарған

Археолог — Әлкей Марғұлан.

Қос күмбез, төрт құлақ тамдардан,

Сусыз бос қалған аңғардан,

Құлағы тас болған шалдардан

Шым-шымдап шындықты зорға алған

Тарихшы — Әлкей Марғұлан.

Таңбалы жартастың жарынан

Қынаның бояуы қарыған,

Орхон жазуын таныған

Асқан зеректік дарыған

Филолог — Әлкей Марғұлан.

Салтанат, салқар көш сабылған,

Салт-сана, сәукеле салынған,

Сан ғасыр күй тартқан, салып ән

Хабардар қазақтың заңынан —

Этнограф — Әлкей Марғұлан.

Жолынан жұмбақ, тылсым табылған

Ашпа, шешпе, — деп, олар жалынған,

Белгісіз мекендер — ат, айдар тағынған,

Радлов, Потанин таныған

Географ — Әлкей Марғұлан!

Жаңаға жақын жоқ әм бұдан,

Сөз айтса, жұртты естен тандырған.

Кеңес-сұхбаттың бағын жандырған

Шежіре - шешен Марғұлан.

Дауысын тарих шаңы қарыған,

Сонау әлем шарлаған шағынан,

Жылдардың жүйткіп жалынан,

Жетпіске киіктей қарғыған

Марқасқа маңғаз — Марғұлан.

Маңдайдың көлеңке жүрмес маңынан,

Оқымыс екенін ел айтпай таныған,

Қазақтың қалың қауымынан

Құттықтау сәлемін қабыл ал,

Академик — Әлкей Марғұлан!