Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

ШЕБЕР

Қол өнер шебері Сәлимаға

Он саусағы, ой қиялы жарысқан,

Маңдайында талай өнер табысқан.

Сен қазақтың бір талантты қызысың

Жақсы есімің жаңғырыққан алыстан.

Туған жердің өзен-көлін,

тау-тасын,

Еділ, Жайық, Жетісуын, Арқасын

Жанарыңмен жайлап қана үйіріп,

Саусағыңның ұшыменен тартасың.

Тартасың да, сиқыр бояу түсімен

Ақ кигіздің бір өткенде үстімен

Шығар жайнап алақаның астынан

Туған өлке өрнегіңнің күшімен.

«Зергер», «ұста», «шебер»

деген сөздердің

Мұндай ісін, мұнша күшін сезген кім?

Жаңа ғана қарапайым жан едің,

Енді бір сәт құдіреттей өзгердің.

Өзгердің де нұр тамшылап қолыңнан

Қанат алып ақ шабыттың жолынан

Дүниені әшекейлеп жөнелдің

Айнытпастан жаратылыс формынан.

Әлем неткен әдемі еді осынша,

Өнерпаздың жан-жүрегі қосылса!

Тірлік неткен әсем еді дәл мұндай

Күліп тұрған бір аяулы досыңша!

Сенің ерлік өнеріңе нәзік тым

Шын сүйсініп, ақын жанмен қызықтым.

Жалт-жұлт етіп жанарымды арбаған,

От көзіндей бір керемет жүзіктің.

Сеніменен сүйкімді екен жер беті,

Көкрегіңнен күнде шыққан келбеті.

Сен жасай бер, жалғыз болма бірақ та

Туған жердің жақсы туған перзенті!