Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

ЭКСПРОМТТАРДАН

Пенсияға шығармаңдар ақынды,

Кім айтады ескірді деп алтынды.

Алтындығын сақтау үшін адамның

Жұмсау керек барлық қайрат, ақылды.

* * *

Әйел сені әлдилеп,

Ер тұтынсын, мақтасын.

Бірақ сені ол билеп,

Ез қылудан сақтасын.

* * *

Амандыққа ерінген,

Сәлем жолын қайтеді ол?

Адамдықтан жерінген

Әсіре қызыл әсте қор.

* * *

«Мынау бейбіт өмірде

Ерлік істеу мүмкін бе?»

— Дейтіндердің, тегінде,

Сөзін естіп, сілкінбе!

Жайнап аппақ көңілмен,

Жаның нұрға бөленіп,

Жақсы досқа көрінген

Сәлем берсең — сол ерлік.

* * *

Жігіттің домаласа өрге тасы.

Озады самолеттен машинасы.

* * *

Xамит:

Мен де бала, көңілі нала,

Көңілім көкті аймала,

Мен — жоғары, ез — төменде —

Қып-қызыл құм айнала.

Ғафу:

Я, қызыл құм — қызыл қайыс, тулақ бір,

О, жасаған, аспаныңнан су лақтыр!» —

Деп, көз жасы тырс-тырс тамып сол құмға,

Бұлт үстінде бір пайғамбар жылап тұр.

* * *

Аурухана шапанын

Киіп қапсың, досым-ай!

Хәл-жайыңа қапамын,

Құн болды ғой осылай!

Сөгілген бе, немене,

Неге жыртық жең түбің?

Егілгенмен ене ме,

Жасымды ұстап мен тұрмын.

Жел ыңғайға бағынбай,

Сол жыртықта саулаған.

Жаралы бір жанындай

Жаман батты сол маған.

Қазір дәулет, күй басқа,

Қымбат емес бұйымың, —

Көңіл болсын — ақ шуақ.

Киіндірсе болмас па,

Арулардың киімін

Саудағыдан жақсырақ!