Гафу Кайырбеков. Олендер, поэмалар. ІV

АЛМАТЫ ТАҢЫ

Таң азанда таласып арай-күнмен,

Алматының үстінен қараймын мен.

Бауыры шаң-шаң бұлттар тауға көшіп,

Көрінеді көшелер талай жүрген.

Тазарады астана таң құшақтап,

Әсемдігін елендей мәңгі сақтап,

Атылады аспанға ақ фонтандар,

Жуынады жапырақтар тер бұршақтап.

Дымқыл асфальт төсінен бу шығарып,

Жағалауда арықтар шым-шым ағып,

Сопаң етіп бұрыштан бір машина

Су дөңгелек сырғиды сусыл қағып.

Оянады қос аққу сол дыбыстан,

Көкті жайлап түсінде самғап ұшқан,

Басын сілкіп, өңіне өкінгендей,

Тауы қайтып, талықсып сан дауыстан.

«Қайырлы таң!» деген сез саңқ ете қап,

Үлкен алаң алады бойын жинап,

Бас поштаның сағаты алтыны ұрып,

Радиодан ағады күй құлдилап.

Ал содан соң Алматы дүріл қағып,

Терезеңнен сан дыбыс кіріп алып,

Тіршіліктің асығыс асау қолы

Төсегіңнен тұрғызар жұлып алып.

Сонда мен де балконнан ішке беттеп,

Тастап алып шампаннан кішкене ептеп,

Алтын тамшы мұздаған қанды қозғап,

Ақынға да азырақ күш керек! — деп.

Отырамын қиялдың күймесіне,

Жаңа естіген жаңғыртып күйді есіме,

Жақсы астана көңілге қайта орнайды,

Қоймайтұғын бір жайсаң сүймесіңе.